De laatste tijd krijg ik steeds meer reacties op de artikelen in dit blog, vaak van gelijkgestemden maar soms ook van mensen die het absoluut niet met me eens zijn. Een discussie ga ik natuurlijk nooit uit de weg, maar ik heb gemerkt dat deze discussies vaak op niets uitlopen; meestal omdat mijn tegenpartij zich niet bepaald aan de “regels” houdt van het discussiëren.
Vanzelfsprekend zijn er geen officiële regels voor het voeren van een discussie in het dagelijks leven, maar bij het voeren van een officiëel debat (bijvoorbeeld in een debat-wedstrijd) bestaan er wel spelregels. Die regels zijn er niet om de sprekers te beperken in hun expressie, maar juist om er voor te zorgen dat er kernachtig wordt gedebatteerd met goede argumenten. Als die regels zouden worden toegepast in dagelijkse discussies zou dat zonder twijfel de discussies ten goede komen. Het toepassen ervan voorkomt persoonlijke en beledigende aanvallen, zorgt ervoor dat er zoveel mogelijk “to-the-point” wordt gesproken en misschien wel het belangrijkste gevolg: het bevordert de algehele communicatie tussen de gesprekspartners.
In dit artikel wil ik enkele struikelblokken die ik regelmatig tegenkom in discussies aan de orde stellen:
Bewijslast
In een discussie over het bestaan van bijvoorbeeld hogere machten is het belangrijk de bewijslast in de gaten te houden. Het is namelijk aan de persoon die zonder meer in een fenomeen gelooft de taak het bestaan ervan te bewijzen. Het is dus niet de taak van de ander om te bewijzen dat iets NIET bestaat. Het einde zou zoek zijn als we alles maar voor waar aannemen totdat iemand bewijst dat het niet waar is. Ik kan de hele dag wel dingen verzinnen waarvan niet bewezen kan worden dat het niet bestaat/niet waar is. Probeer maar eens te bewijzen dat er niet elke dag onzichtbare paarse mammoeten om 12:00 uur ’s-middags op de Dam in Amsterdam lopen (en ik ben natuurlijk de enige die ze kan zien). Het argument “…je kan niet zeker weten dat god niet bestaat omdat je dat niet kan bewijzen…” is dus niet steekhoudend. De regel omtrent bewijslast is nu eenmaal: iets bestaat NIET totdat bewezen is dat het wel bestaat (of beter gezegd: een claim wordt voor “niet waar” gehouden totdat het tegendeel bewezen is)! Kortom: God bestaat niet in de realiteit van onze wereld (een realiteit die wordt gestaafd aan de hand van empirische bewijzen; over empirische bewijzen later meer). Als je ervoor kiest om er toch in te geloven omdat je DENKT dat God wel bestaat is dat een keuze. Een discussie over het bestaan van god is dus feitelijk onzinnig te noemen, de discussie over de reden(en) om in God te geloven is veel zinniger!
De definitie van een “feit”
Al te vaak wordt er gesproken over zaken als zijnde een feit, terwijl ze geen feit zijn. “Taal” is ons meest gebruikte communicatie middel, maar is ironisch genoeg vaak niet de beste manier om bepaalde punten goed naar voren te brengen (denk bijvoorbeeld aan de uitdrukking “een foto zegt meer dan duizend woorden”). Om misverstanden te voorkomen is het belangrijk dat discussie partners het eens zijn over de definitie van bepaalde woorden. Woordenboeken zijn vaak de enige redding als je het niet eens kan worden over de betekenis van een woord. Maar wat als beide partijen veronderstellen dat de ander dezelfde definitie van een bepaald woord hanteert terwijl dit niet het geval is? Dan ontstaat er hoogst waarschijnlijk een discussie waarbij er langs elkaar heen gepraat wordt. Het woord “feit” is nu precies zo’n woord waar vaak misverstanden over bestaan. De definitie die ik vond bij het opzoeken ervan luidt: “Een feit is een gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijk vaststaat, ofwel zintuiglijk kan worden waargenomen hetzij instrumenteel gemeten“. Het vetgedrukte gedeelte is een directe verwijzing naar empirische bewijzen. Hoe ongelooflijk ongevoelig of kleingeestig het ook mag klinken: “mediums met echte gaven bestaan niet” is dus vooralsnog volgens bovenstaande definitie een FEIT. “God bestaat niet” is ook een feit. Let wel: dit is niet mijn mening, maar gewoon het juiste gebruik van het woord feit. Het is dus onmogelijk je achter zogenoemde “feiten” te verschuilen als je mediums met echte gaven verdedigt! De discussie zou in het laatste geval dus eigenlijk weer moeten gaan over de redenen om in mediums te geloven (zo’n discussie heeft in ieder geval meer zin!).
Misbruik van statistiek
Er zijn verschillende manieren om statistiek te misbruiken (bijvoorbeeld door het aandragen van statistische bevindingen die niet gepubliceerd zijn), maar een zeer specifieke vorm van misbruik waar ik vaak tegenaan loop is het gebruiken van een statistische meerderheid van meningen/overtuigingen omtrent een bepaald onderwerp om de validiteit van het onderwerp zèlf aan te tonen. Het schermen met argumenten die gebaseerd zijn op dat specifieke misbruik is niet zinnig in een discussie. Een voorbeeld: “…het merendeel van de mensheid gelooft in God, wil jij zeggen dat die het allemaal mis hebben?…”. Een argument waarmee iemand probeert het bestaan van god te bewijzen aan de hand van de overtuiging van een meerderheid van mensen. Een drogredenering en (gelukkig) makkelijk te pareren met bijvoorbeeld de volgende vergelijking “…een paar eeuwen geleden dacht de meerderheid van de mensheid dat de aarde het middelpunt was van ons zonnestelsel…”. Oftewel: de overtuiging van een grote groep mensen is geen bewijs voor de “waarheidsfactor” van die overtuiging.
Ad-hominem (het gebruik maken van persoonlijke aanvallen)
Veel mensen maken in discussies helaas gebruik van persoonlijke aanvallen op hun discussie partner; veelal wanneer ze merken dat de argumenten waarmee ze zelf komen niet sterk genoeg zijn. Bij een persoonlijke aanval (ook wel “ad- hominem” genoemd) probeert de één de ander te overtuigen van zijn gelijk door bijvoorbeeld het karakter van de ander aan de kaak te stellen: “…het is wel erg kortzichtig van je om te denken dat er geen mensen zijn die met geesten kunnen praten…”. Hoewel deze opmerking verband lijkt te houden met het onderwerp “bestaan er mediums met echte gaven” staat nu ineens ter sprake of het niet geloven in mediums wel of niet kortzichtig is, een compleet andere discussie dus! Nog een populaire manier is iemands leeftijd/(levens)ervaring ter sprake stellen: “…je bent nog zo jong, ik spreek je wel als je wat ouder bent…” waarmee wordt geïmpliceerd dat de mening van een persoon afhankelijk is van zijn leeftijd. Hoewel dit in sommige gevallen wel het geval kan zijn is natuurlijk op geen enkele manier vast te stellen welke mening bij welke leeftijd hoort!! Dit argument hoort dus niet thuis in een eerlijke discussie. Nog een laatste voorbeeld: “…er valt niet te praten met iemand die altijd zo snel oordeelt…”. Ik weet niet precies wat mensen die dit zeggen bedoelen met “snel oordelen” maar als je oordeel gebaseerd is op empirisch bewijs of, vaker nog, het ontbreken ervan sta je geheel in je recht. Empirisch bewijs is bewijs dat zintuigelijk is waargenomen al dan niet met behulp van instrumenten en kan worden getoetst door verschillende mensen (die allemaal met dezelfde resultaten naar buiten komen). Het is de enige methode die we kennen om iets wetenschappelijk te bewijzen. Een “oordeel” gebaseerd op empirische bewijzen is dus niet zozeer een “mening” als wel een feitelijke aanname! Ik probeer overigens in dit blog nooit een oordeel over iets te vellen als ik niet eerst mijn mening heb beargumenteerd, het tegenovergestelde van een “snel oordeel” lijkt me zo!
Het gebruik van “holle frases” als argument
“Holle frases” zijn statements zonder feitelijke inhoud die als waarheden worden verkondigd. De bekendste is natuurlijk “…er is meer tussen hemel en aarde…”. Er valt moeilijk te discussiëren met mensen die de gewoonte hebben vaak holle frases te hanteren, aangezien zij de statements als feitelijke waarheden beschouwen. Nog een voorbeeld van een holle frase die ik laatst naar mijn hoofd geslingerd kreeg: “…zonder spiritualiteit kan je niet gelukkig worden, het lijkt me vreselijk de wereld altijd zo zwart wit te zien…”. Voor degene die deze frase hanteerde waarschijnlijk een compleet logische statement, maar voor mij betekent het absoluut niets. “Spiritualiteit” en “zwart wit” zijn in dit geval veel te abstracte begrippen zonder duidelijke afgebakende betekenis!
Er is toch wel een (groeiend) aantal mensen die het vervelend vindt om met mij te discussiëren en als ik bovenstaande zo lees kan ik me dat ook goed voorstellen! Zelf probeer ik me in ieder geval wel te houden aan de “spelregels” om de discussies eerlijk te houden alhoewel ik me ook wel eens schuldig heb gemaakt aan het gebruik van retorische trucjes om mijn discussie partner te overtroeven!
Als ik nog één observatie mag maken: hoewel veel mensen mij als respectloos zien ten opzichte van bovenaardse zaken (daar reken ik ook religie onder) valt het mij op dat ze vaak in discussies geen respect hebben voor mijn standpunt en daar zit een groot verschil met mijn denkwijze. Ik heb wel respect voor hun mening echter vaak niet voor het onderwerp van de mening. Ter verduidelijking een voorbeeld: ik heb respect voor mensen die geloven in de christelijke god en ook voor hun overtuiging daarin, maar ik heb geen respect voor de religie op zich. Andersom merk ik vaak dat zij juist geen respect hebben voor mijn standpunt en soms ook niet voor mij als persoon vanwege mijn standpunt, wat zich bijvoorbeeld uit in boze reacties als ik zeg dat feitelijk god niet bestaat; als ik zelf ook zo zou denken zou ik boos moeten reageren als zij beweren dat god wèl bestaat en dat zou ik natuurlijk nooit doen!!
LOGATES
anneke zei
Joran van der Sloot heeft Nathalee niet vermoord dus, want het is niet bewezen!
Hitler leeft, zijn lichaam is nooit gevonden………….
Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Je hebt het hierboven ook over mensen die hun gesprekspartner aanvallen maar dat heb jij indirect ook gedaan. Want jij impliceert heel duidelijk in voorgaande stukjes dat je alleen maar gelukkig kan worden als je de dingen op een aardse manier bekijkt. Alle mensen die dat niet doen worden dus niet gelukkig.
Laat mensen lekker geloven wat ze willen, is het God, of Allah, misschien wel Sinterklaas. Als het de mensen troost biedt en liefde, wat is er mis mee. Zolang ze er anderen niet mee lastig vallen. Voor velen is het geloof in God een manier om te leven, anderen vinden troost als ze naar een medium gaan. Wie ben jij om daar een oordeel over te vellen? Voor een kind is het toch geweldig om te geloven in Sinterklaas?
lisainluik zei
Ik denk dat ‘de gelovige’ nooit zo’n ‘eerlijke’ discussie zal kunnen voeren. Want door zo’n discussie te voeren, kunnen ze nooit hun punt maken.
En wat Anneke hierboven zegt, dat is wel zo, maar er wordt door mediums vaak misbruik gebruikt van ‘de naïeve gelovige’ door veel geld uit hun zak te kloppen. Maarja, aan de andere kant krijgen ze daar vaak wél weer troost en hoop door. Misschien is dat het wel weer waard….?
logates zei
Beste Anneke,
Ik ga graag in discussie met mensen, echter wel onder twee belangrijke voorwaardes:
1. mijn woorden worden niet verdraaid of uit hun context gehaald.
Dit heb je tot twee keer toe gedaan door te stellen dat ik heb beweerd dat mensen alleen gelukkig kunnen worden als ze zich op aardse zaken concentreren. Dat is geenszins het geval geweest.
Ik quote letterlijk uit een eerder artikel: “…Ik begrijp dat sommige mensen denken gelukkig te zijn met de gedachte dat er “meer is tussen hemel en aarde”. Ik heb echter gemerkt dat het over het algemeen makkelijker is gelukkig te worden met een gezonde focus op het aardse, je omgeving en de mensen om je heen; hoef je ook geen ruzie meer te maken met mensen die in het tegenovergstelde geloven van waar jij in gelooft!…”
Met dit statement spreek ik niemand persoonlijk aan (“je” betekent in de quote “men”), ik formuleer een mening. Die mening is gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Ik relativeer ook gelijk mijn mening door te stellen “over het algemeen”, dit geeft aan dat het niet voor iedereen geldt slechts voor een aantal mensen in mijn leven. Jij trekt dus een verkeerde conclusie uit bovenstaande quote door te stellen dat ik denk dat iedereen er gelukkiger van zou worden en daarmee spiegel je mij af als een zeer arrogant persoon.
2. in een reactie op argumenten mijnerzijds moet er door mijn discussie partner / opponent op alle argumenten gereageerd worden.
Je hebt in eerdere reacties ervoor gekozen op sommige van mijn argumenten wel te reageren en op andere niet, terwijl ik juist probeer op alle valide argumenten van mijn “tegenstander” te reageren. Op een derde persoon die de discussie eventueel volgt lijkt het daardoor dat de argumenten die jij geeft veel belangrijker en interessanter zijn dan de argumenten die ik geef waardoor we dus geen gelijkwaardige discussie partners meer zijn.
Ik ben bereid om weer in discussie met je te gaan, mits jij bereid bent aan deze voorwaardes te voldoen.
Maar goed, om te reageren op wat je schreef:
Je eerste argument (De Joran en Hitler stelling) is een combinatie van twee drogredeneringen. De zin over Joran van der Sloot trekt de definitie van het woord “bewijslast” in twijfel. Mijn definitie van het woord “bewijslast” en het punt dat ik probeer te maken is niet iets dat ik zelf heb verzonnen, maar is vastgesteld in onze grondwet en een fundamenteel onderdeel van het westerse recht systeem. De bewijslast ligt altijd bij degene die beweert dat iets heeft plaatsgevonden (of in het geval van het paranormale: dat iets bestaat) en niet bij degene die beweert dat iets NIET heeft plaatsgevonden. In het recht betekent dat dus: iemand is onschuldig totdat bewezen dat hij schuldig is. Een principe dat zoveel mogelijk voorkòmt dat verdachte maar onschuldige mensen onterecht veroordeeld worden. Als je het daar niet mee eens bent betekent het dat je het niet eens bent met het democratische westerse recht systeem. Ik kan het misschien nog verduidelijken met een wat relevanter voorbeeld: als jij een rechtzaak tegen me zou aanspannen wegens smaad omdat ik heb beweerd dat mediums geen gaves hebben is het in de rechtzaak eerst aan JOU om feitelijk (empirisch bewijs) aan te tonen dat mediums wel degelijk gaves hebben. Het principe van bewijslast is dus zeker relevant in de discussie over het bestaan van paranormale zaken.
De zin over Hitler is ook een drogredenering waarmee je zijn vermeende dood vergelijkt met het bestaan van paranormale fenomenen. Ik weet niet of je waarde hecht aan de term “officieel” of aan ons rechtsysteem maar een andere algemeen geaccepteerde houvast in onze maatschappij ken ik zelf niet. In ons rechtsysteem kennen we de uitdrukking “officieel dood verklaard” (of in het Engels death in absence) waarmee iemand als dood moet worden beschouwd na een van te voren vastgestelde periode van vermissing. Hitler is dus officieel dood. Dezelfde regel is er niet aangaande religie en/of paranormale verschijnselen; ik zou ook niet weten hoe die regel van toepassing kan zijn op bovenaardse zaken of geformuleerd zou moeten worden. Hitler’s vermeende dood vergelijken met het bestaan van het paranormale is dus “appels met peren vergelijken”.
Ook schrijf je in je reactie dat ik mensen lekker moet laten geloven wat ze willen en dat doe ik dus ook. Zoals ik in de laatste alinea van dit artikel ook schrijf: Ik heb respect voor mensen die in het paranormale geloven en ook voor hun overtuiging daarin, echter niet voor het paranormale zelf, oftwel de mediums, tarot kaarten lezers, astrologen, enz. Een medium zal ik dus wel vijandig benaderen in een gesprek (ik beticht ze van oplichterij) maar niet de mensen die naar mediums toe gaan (ik zou ze niet eens lastigvallen met mijn denkbeelden). Behalve natuurlijk als ze er voor kiezen met mij in geprek te gaan, in dat geval zal ik hun denkbeelden wel aan de kaak stellen, maar altijd op een respectvolle manier.
Bedenk dat het je eigen keuze is dit blog te lezen en erop te reageren. Dit blog is geen poging om anders denkende mensen te “bekeren”; het is slechts een verzameling van mijn gedachten en een aanzet voor lezers om misschien zelf ook over bepaalde zaken na te denken, echter alleen als ze daar zelf voor kiezen.
LOGATES
P.S. Lisainluik, je hebt gelijk dat veel mensen er troost en hoop door krijgen, maar dat is het in mijn mening niet waard. Ik denk dat die mensen namelijk achteraf nog verdrietiger zullen zijn als blijkt dat ze boven op hun verdriet ook nog eens bedrogen zijn door mensen die op hun geld uit waren. Troost en hoop kan je ook krijgen door met anderen over je verdriet te praten of nog beter: praten met een goede therapeut!
anneke zei
Toch fijn dat je nog met mij in discussie wil gaan, ik vind het wel grappig, vooral omdat je vrienden van mij van oplichterij beticht (Mediums). Vrienden die meestal niet veel geld hebben en vaak ook gratis mensen helpen die het nodig hebben. Ik heb mensen genoeg gezien die na een consult weer verder met hun leven konden. Je zegt dat je mensen in hun waarde laat, maar in een volgende zin zeg je dat je ze vijandig zal benaderen. Dat klinkt tegenstrijdig. Waarom niet met een open blik een gesprek aangaan? Zembla ging ook met maar 1 doel het programma maken en de bedoeling was een negatief beeld schetsen, dat is niet zo moeilijk. Had de mensen met een slechte ervaring bij Char tegenover een gerespecteerd engels medium gezet, dan hadden ze een goed vergelijk kunne maken.
Het geval Joran en Hitler waren zomaar wat stellingen. Waar je op jouw logische manier op gereageerd hebt en daar wil ik ook niks tegenin brengen. Al blijft het jammer dat Joran vrij rondloopt.
Ik heb in een ander stukje op jouw blog gereageerd op het stukje bewijslast. Er is namelijk genoeg bewezen door allerlei mediums en onderzoekers. Ik ben erg benieuw naar je reactie daarop.
Volgens mij ben ik op alle punten ingegaan……….
lisainluik zei
@ Janneke: “Er is namelijk genoeg bewezen door allerlei mediums en onderzoekers.”
Wat dan? En heb je ook links en bronnen?
logates zei
Een korte reactie op wat je schreef Anneke. Ik schrijf nergens dat ik mensen in hun waarde laat of ze vijandig zal benaderen.
Quote uit mijn reactie: “…Ik heb respect voor mensen die in het paranormale geloven en ook voor hun overtuiging daarin, echter niet voor het paranormale zelf, oftwel de mediums, tarot kaarten lezers, astrologen, enz. Een medium zal ik dus wel vijandig benaderen in een gesprek (ik beticht ze van oplichterij) maar niet de mensen die naar mediums toe gaan…”. Ik schrijf dat ik MEDIUMS zal betichten van oplichterij en dat zal hoogstwaarschijnlijk vijandig worden opgevat, dat is heel wat anders dan dat ik MENSEN vijandelijk benader (mediums zijn natuurlijk ook mensen, maar niet alle mensen zijn mediums). Ik zou trouwens elk persoon die zich in mijn ogen bezig houdt met oplichtings praktijken (hoe nobel ze ook mogen lijken) van oplichting betichten. Als mediums beweren geen oplichters te zijn denk ik makkelijk het tegendeel te kunnen bewijzen, ze moeten dan natuurlijk wel hun medewerking verlenen. Als ze echt zijn hebben ze niets te verliezen, alleen maar iets te winnen (hun geloofwaardigheid ten opzichte van alle skeptici).
Ik heb het dus over respect voor anders denkenden (ik schrijf dus niets over mensen in hun waarde laten) en over het uiten van mijn onvrede over oplichtingspraktijken. In jouw reactie doe je voorkomen alsof ik mezelf tegenspreek, wat dus niet het geval is. Ik geef zeer duidelijk aan voor wie ik wel en geen respect heb. Ik ga er maar vanuit dat je deze keer niet expres mijn woorden hebt verdraaid en uit hun context hebt gehaald!
Ik wil in ieder geval ook nog zeggen dat je laatste reactie naar mijn mening al een stuk doordachter was dan voorgaande reacties en voor mij dan ook veel plezieriger om te beantwoorden. Ik wil hiermee helemaal niet stellen dat mijn mening omtrent een doordacht en prettig te lezen reactie de standaard is, maar ik dacht het toch nog even te melden!
LOGATES
Scorpio zei
Allen,
Laat je door niemand wat wijsmaken. Kijk naar wat de falende mens wereldwijd aan het doen is. Om dan op basis van de door diezelfde mens bedachte logica te moeten bewijzen dat iets wel of niet bestaat is ondoenlijk en in mijn ogen totale onzin. Men weet eigenlijk niets.
Alleen communicatie al.. het is BEWEZEN door communicatie experts dat mensen nauwelijks in staat zijn om goed met elkaar te communiceren (hebben we een bedrijfscursus voor gehad met experts op dat vlak).
Als dat al teveel is.. vergeet de rest dan ook maar… laat je niks wijsmaken en doe lekker je eigen ding. De enige stelling waarin ik meega met Logates is dat het triest is als mensen opzettelijk en voor geld worden bedrogen.. en dan nog is het eigenlijk aan die mensen zelf om kritischer te zijn… net zoals ik mezelf ook kan laten afzetten in een buitenlands restaurant als ik niet uitkijk.
Bas. zei
Logates,
Ik heb vandaag zo af en toe je blog doorgelezen en ik moet zeggen dat ik daar geen spijt van heb. Ik voer vaak soortgelijke discussies en kom dan voor soortgelijke problemen te staan. Ik los die dan ook vaak op door ze duidelijk te maken dat sommige beweringen niet horen in een discussie, maar jij weet het een stuk helderder uit te leggen en daar zal ik zeker wat aan hebben.
Toch moet ik nog even mijn gedachten kwijt rond het onderwerp ‘feiten’. Je beweert dat ‘God bestaat niet’ een feit is, maar volgens de definitie van feit moet het vaststaan. Alhoewel ik niet in God geloof ben ik het dus niet met je eens. Dat God niet bestaat staat niet per se vast en is dus net zozeer een theorie als ‘God bestaat.’ Dat ‘God bestaat’ in ieder geval géén feit is, daar zijn we het over eens.
Marjolein zei
Quote: [Het woord “feit” is nu precies zo’n woord waar vaak misverstanden over bestaan. De definitie die ik vond bij het opzoeken ervan luidt: “Een feit is een gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijk vaststaat, ofwel zintuiglijk kan worden waargenomen hetzij instrumenteel gemeten“.]
Moet er bij de zintuiglijke waarneming niet bijstaan dat die waarneming door meerdere personen moet geschieden?
In het geval dat één persoon zintuiglijk iets waarneemt, is het dan al een feit? Dat zou betekenen dat feiten persoonsgebonden zijn. Zintuiglijke waarnemingen zijn naar mijn idee al gekleurd door de waarnemer (door persoonlijke ontwikkeling, voorkeuren, etc.) – maar als er een stoornis in de hersenen is (bijvoorbeeld bij schizofrenie en hallucinatie) ontstaan er waarnemingen die er zonder die stoornis niet zou zijn. Zijn dit dan volgens de omschrijving die je geeft ook feiten?
Kaatje zei
Wat is het voor onzin dat je wel zou moeten kunnen bewijzen dat iemand met geesten kan communiseren. Maar dat het tegendeel niet bewezen hoeft te worden.
logates zei
Kaatje, een negatief bewijzen is irrelevant. Zoals ik hierboven schrijf: ik kan van alles beweren waarvan het negatief nooit bewezen kan worden. Ik kan zeggen dat ik de zoon van god ben, ik kan zeggen dat ik door aliens ontvoerd ben, ik kan zeggen dat jij een alien bent. Je kan nooit bewijzen dat het niet zo is. Je kan wel aankomen met overtuigende argumenten waarom het misschien onwaarheden zijn maar sluitend bewijs is onmogelijk te produceren. Daarom hebben we in ons rechtsysteem en in de wetenschap afgesproken dat de bewijslast ligt bij degene die een bewering doet; dit voorkomt zoveel mogelijk excessen. Het principe van “bewijslast” is dus zeer zeker geen onzin, maar een logisch gevolg van een protocol waarin je op zo eerlijk mogelijke wijze op zoek gaat naar de waarheid.
LOGATES
Edmond V.O. Katusz zei
@Anneke,
Enigszins off-topic, maar toch wel aardig, betreffende de overblijfselen van Hitler.
http://www.coverups.com/hitler/everfound.htm
Gegroet, Edmond V.O. Katusz